Net als in Midden-Amerika hebben we de afgelopen dagen van de ene ruine naar de andere gereisd. Eerst de oude hoofdstad Ayuthaya, vlak boven Bangkok. Via Phimai en het noord-oosten van Thailand zijn we de grens over gestoken naar Cambodja. Een hele onderneming was dat, wat een stoffige hobbelweg bij deze grensovergang die door touristen bijna nooit gebruikt wordt.
In Cambodja wachtte het hoogtepunt van de ouwe meuk: Angkor. Op de fiets hebben we 2 dagen rondgecrossed tussen de tempels. Zelfs zijn we helemaal naar de Roluos groep gefietst. We hadden wel even kunnen investeren in mountainbikes, want die dag hebben we zeker 60 kilometer gefietst, in de hitte. Dus de derde dag dan toch maar met een tuktuk. De kleinste tempel helemaal vol met priegel ornamenten, Banteay Srei, zo’n 28 km verderop, vond ik echt het mooiste. Huig was er 8 jaar geleden al geweest en sindsdien is het toch wel een stuk drukker geworden en duurder helaas. Wat zo leuk is aan Angkor is dat het ook gewoon een dorp is waar mensen wonen, kinderen rondrennen, water gehaald wordt bij de pomp, met een juk, dus echt “twee emmertjes water halen…”
De plaatjes kunnen we nu echt niet uploaden, dan zou ik trouwens eerst moeten kiezen uit de 1000 foto’s ofzo.. en ik probeerde nog wel zo te minderen :-)
We zijn nu in Kompong Cham, in het oosten van Cambodja. op een gehuurd brommertje hebben we hier net rondgereden over een bamboe brug naar een eiland waar geen stroom is. De houten vloer van de hut wordt met de hand geschaafd, zagen we net. Suikerriet wordt uitgeperst door een molen, lekker! Met paard en wagen wordt de oogst, de tabacsbladeren, van het land gehaald en dan zit de hele familie, kinderen van een jaartje of 4 ook, onder de hut, die op houten palen is gebouwd, de bladeren aan stokken te rijgen. Terug in de tijd.
Een halve kilometer verder zitten we nu in een klasje voor computerles op het internet, wat een contrast.

Volgende berichten »

Helaas is Huig zijn opa overleden en zijn we daarom ondertussen al weer eventjes terug in Nederland. Vanaf vrijdag gaan we in Utrecht wonen in het huis van Wendy. Erg fijn dat we daar een hele maand terecht kunnen, terwijl Wendy lekker in Brazilie vakantie viert.

Het is heel erg raar om weer hier te zijn. Natuurlijk zijn we helemaal blij om iedereen weer te zien en vooral alle kleintjes die er in onze vriendenkring bij zijn gekomen het afgelopen half jaar. Huig wil niets liever dan iedere dag op zijn nieuwe nichtje Noortje passen. Maar toch balen we ook dat we het laatste gedeeltje van de reis niet af hebben kunnen maken. Het is hier bovendien koud en donker, de bomen zijn kaal en jullie doen allemaal zo druk: bellen, smsen, afspreken, in de file staan, en vooral dat allemaal tegelijk ;-) Daar kunnen we echt nog niet aan wennen. Het plan is dan ook om na de bruiloft van Eelke en Wietske op 23 februari nog een paar weken terug te gaan. De verzekering betaalt ons ticket nog en dan begint Huig pas in april weer bij IBM.

Heeft er nog iemand een leuke baantje voor ons voor de komende 3 weken?

Volgende berichten »

We zijn in Myanmar, ofwel Burma, terug in de tijd. Er is hier geen mobiel telefoon netwerk. Voor ons maar 10 jaar geleden, toch lijkt het of het onmisbaar is, dat overal en altijd rinkelende mobieltje. Internet is er wel, maar zeldzaam en helemaal gecensureerd, dus gmail lezen kan alleen met speciale illegale software en het laden van een pagina duurt zo een paar minuten.

Ja, we hebben het nieuws gevolg en op buitenlandse zaken gelezen over Myanmar. We hebben goed uitgezocht waar we wel en niet kunnen komen en weloverwogen besloten dat we dit prachtige land wilen reizen, met kilometers land vol gebouwd met gouden tempels, dorpjes waar nooit touristen komen, lekker eten, boottochtjes over de rivier en vooral de mensen, die er echt naar uitkijken om met de rest van de wereld in contact te komen. Mannen lopen er met een longhi, een doek om hun middel. Vrouwen hebben een soort make-up op hun gezicht van gelige verf…. etc… Nou over 4 weken zien jullie de foto’s wel. Dan gaan we terug naar Bangkok, waar we in de buurt de laaste 2 weken van onze reis nog ergens een strandje gaan pakken.

Een berichtje over onze vakantie op de Tioman eilanden en onze eerste dagen in Bangkok houden jullie tegoed. Foto’s uploaden gaat hier echt niet…

Liefs, H&H

Volgende berichten »

  IMG_1745 

Gelukkig Nieuwjaar!

Wij hebben het gezellig gevierd met de bbq en champagne en helemaal blij met het weerzien van Jacco, Marianna, Mats & Annika en Johan, Marieke, Luc en Anna.

En ’s morgens om half 7 werden we wakker gemaakt door Mats om Dikkie Dik voor te lezen….

Singapore 552 IMG_1737 Singapore 586 Singapore 600  

Volgende berichten »

189Vanaf een wit strandje op het eiland Mamutik, vlak bij Kota Kinabalu op Borneo, wensen wij jullie hele fijne kerstdagen. We hebben al gezien dat er geschaatst wordt in Nederland, tsja dat missen wij dan weer. En die kerstmutsen hadden we nodig hoor op de top van Mount Kinabalu, waar het net zou koud was als bij jullie…

De kerst zijn we met zijn tweetjes op een strandje en oud en nieuw vieren we met de Familie Poot en Zwaan in Singapore! Heel veel zin in!

We wensen jullie een heel gelukkig 2008!

Veel liefs van Huig & Hanneke

Volgende berichten »

We dachten dat het vergeleken met de Inca Trail en de berg Salkantay die we toen hebben beklommen, appeltje eitje zou worden de top van Mount Kinabalu op iets meer dan 4000 meter. Dat viel toch wel een beetje tegen. De fleecetruien, sjaals, mutsen, handschoenen en thermoshirts hadden we net aan Martine en Rene mee gegeven met de laatste twee maanden tropisch lekker warm weer in het vooruitzicht. Eenmaal halverwege op de berg, waar we geslapen hebben in een hut, hebben we toch weer handschoenen gekocht.

Om kwart over 2 ’s nachts zijn we opgestaan om de klim naar de top te maken in het pikkedonker. Vasthouden aan een touw, pikzwarte steen, schimmen van de puntige pieken in de verte en het laatste stuk klouteren met handen en voeten. De wind gierde rond de berg, de poncho van Huig klapperde wild en verder was het weer hijgen op die hoogte natuurlijk. Omhoog waren we erg snel. Zo snel dat we boven in de kou moesten wachten op de zonsopgang. En dan komt de tocht naar beneden… Als een ouwe oma leunend op mijn stok schuifelde ik achter Huig aan die ook wel op zijn benen stond te zwabberen toen we beneden waren. Het is toch 2160 meter dalen van de top naar de ingang van het park, in 8,7 kilometer: erg stijl dus en een hele lange dag.

’s Middags proberen we de spiertjes een beetje te verwennen in de hot springs van Poring, tussen de Maleisische families die er deze zondagmiddag ook in bad gaan, met korte broek en t-shirts aan. Dat doen wij dan ook maar.

302 314 326 327

De fototoestel leek kapot, maar gelukkig bleek het later de batterijen te zijn. Dus geen kiekjes van de top. Misschien krijgen we ze nog van een van de andere klimmers in de mail…

Volgende berichten »

Na Lake Taal zijn wij luxepaardjes van Manilla naar Tagbilaran gevlogen. Dat ligt in het zuiden van de Filipijnen op het eiland Bohol. Hier hebben we lekker aan het strand gelegen, elke avond genoten van de verse visjes op de bbq, voetjes in het zand, waanzinnige sterrenhemel erboven, cocktails drinken aan de bar, en uren ouwehoeren. Veeg Zo met Veeg Zus en Huig de mannenpraat met Rene. Heel fijn! We gaan weer duiken natuurlijk. Rondom een eilandje vlak bij de peninsula Panglao ligt een heel mooi rif. Grote scholen jackfish zien we, mooi koraal. Helaas voor mij nog steeds geen schildpad…

DSCF3726 De laatste dag gaan we Bohol verkennen. Prinsjes en prinsessjes weer in de taxi met airco een beetje door de groene rijstvelden gereden worden. Rene en Huig hadden al wat vooronderzoek gedaan op de brommer. Bohol is beroemd voor de chocolade bergen, maar die zijn in deze tijd groen, net als het hele landschap eigenlijk. Overal hutjes op palen. Erg mooi.
Voor we met de boot naar Cebu gaan, moeten we nog wel even het monstertje bewonderen dat hier leeft, de inspiratiebron voor de makers van Gremlin? Hij kan zijn hoofd bijna 360 draaien. Met zijn grote ogen, puntige flapoortjes en knokkelige vingertjes is het wel een heel erg schattig monstertje die Tarsier.

Onze laatste avond met zijn vieren sluiten we af zoals wij in China hebben geleerd met Shabu-Shabu: visfondue! mmm… En dan gaan Rene en Martine naar huis en gaan wij ze heeel erg missen….

DSCF3823 
 

Volgende berichten »

We splitsen de troepen: Martine gaat met Huig de vulkaan die in het meer ligt beklimmen en Rene en ik gaan in de driewieler de berg op. Op het eind van de dag bekijken we aan de hand van de foto’s wie de gaafste dag heeft gehad. Geheel objectief natuurlijk hier de kiekjes, zodat jullie zelf je stem kunnen uitbrengen… 

Card1 428 Martine 154 Martine 159 Martine 185

Martine 172Martine en Huig gaan het Lake Taal op met de boot. Zwemvestjes aan, etc. En beklimmen door de paardestront de vulkaan in het midden van het meer met boven in de krater nog een meer. Ze zeggen dat er ook rook te zien was en dat het stonk naar zwavel van de actieve vulkaan, maar ja, helaas is dat op de foto niet te zien, dus dat telt niet. Ze eindigen de tocht met erg verse sate van het varken. Je moet er maar van houden.

Card1 434Rene en ik gaan de berg op naar Tagaytay. Eerst in een driewieler en de echte klim naar boven in een jeepney. Wij zien het meer met de vulkaan met het meer van bovenaf. Buiten de Chinees en de Starbucks hebben wij een clown, een bruid met lekkere bruidsmeisjes EN een fanfare optocht gezien….

Lijkt me duidelijk toch…

Card1 466 Card1 471 Card1 442 Card1 483

Volgende berichten »

DSCF2972Trappel de trappel staan we op Schiphol Manila om mijn zusje Martine en Huigs vriend Rene op te halen. Huig kijkt er naar uit om met Rene bier te drinken en mannenpraat te houden aan de bar. En ik wil met mijn zusje knuffelen en kletsen. Superfijn! Even later in de bar hebben we dan ook geen tijd voor de karaoke met de Filipino die probeert een Filipina te zijn op het podium. We hebben heel wat bij te kletsen.

De volgende ochtend gaan we met de bus naar Batangas waar de ferry naar Sabang zou gaan, als er niet een typhoon op komst was. Ahum, dat is niet de bedoeling! We moeten uren wachten. De chocoladeletters gaan het daarom niet redden tot 5 december, wat lekker, dank je wel mam!  Als we uiteindelijk in het donker aankomen op het eiland Mindoro blijkt dat we zeker niet teveel hebben betaald, en blij moeten zijn dat we uberhaupt een boot hebben gevonden. De typhoon heeft Mindoro net overgeslagen en dus is iedereen blij. Maar wij niet, want een paar dagen later stormt en regent het hier nog.

DSCF2866 DSCF2880 DSCF2882 DSCF2906

Gelukkig merk je daar onder water niet zo veel van. Martine en ik doen de Advanced cursus. We gaan naar 30 meter, zwemmen door een wrak, en raken de weg kwijt met het kompas, haha. Ondanks dat het niet zo kleurrijk is en het zicht toch wel wat minder, zien we een heleboel bijzondere slakjes, grote makrelen, stonefish, lionfish, en zelfs een white tip reef haai! Vandaag haak ik even af, omdat ik keelpijn heb en dan komen ze natuurlijk terug met zeepaardjes gezien en de grootste schildpad ooit!!! Dus toch vakantie voor Rene en Martine. En als het dan vanavond weer regent gaan we gewoon weer naar de massagesalon…

DSCF3012 DSCF3001 DSCF3003 DSCF3014

white tip reef shark Turtle pygmi-seahorse slak

Volgende berichten »

DSCF2749In Shanghai woont heel Nederland in de provincie Utrecht. En de Dom is dan de Oriental Pearl Tower. Vanaf de bovenste ‘bol’ op 350 meter hoogte lijkt er geen eind aan te komen: flats, flats, flats. De hijskranen beneden ons lijken van speelgoed. Dit gaan wij in Europa nu al nooit meer inhalen. De drive die deze mensen hebben om vooruit te komen, is zo groot. Ze spreken je bijvoorbeeld aan om een praatje te maken, alleen om hun Engels te oefenen. Ze werken overal altijd keihard. Op zondag wordt er aan de weg gewerkt. Langs de snelweg worden bomen geplant. Het ziet er leefbaar uit. De straten zijn schoon en met de Olympische Spelen in aantocht is ’spitting’ verboden. Waar een weg moet komen, wordt gewoon een hele buurt platgegooid. Niks historische waarde, natuurcommissie of inspraak van de bevolking. Platgooien en dan een 6baans asfaltweg neerleggen. Die 16 miljoen Shanghainezen staan niet in de file op de A10. Ze zitten in de taxi, bus en metro die elke 3 minuten gaat en verplaatsen zich boven en onder elkaar over de 3 dimensionale plattegrond van de stad.

Met de magneettrein verlaten wij deze stad met 301 kilometer per uur. Binnen 8 minuten zijn we 30 kilometer verder op Schiphol Shanghai. Vliegen naar Manila waar mijn zusje Martine en Rene, vriend van Huig, met ons vakantie komen vieren. Joepie!

DSCF2727 DSCF2792 DSCF2820  DSCF2823

Volgende berichten »

Tussen de babymeuk door, hebben we in Nanjing toch even de tijd om wat van China te zien. Deze stad is ooit een tijdje de hoofdstad van China geweest en toen is er een hele dikke muur rondom gebouwd (wereldwijd de grootste stadsmuur). De zon gaat net onder achter de hijskranen en gebouwen in de bamboesteigers. Overal wordt hier gebouwd.

DSCF2639 DSCF2637 DSCF2613 DSCF2621

DSCF2595Natuurlijk gaan we ook lekker eten. Na de eerste ervaring met het Chinese zakendoen, hebben we nog twee keer met ze gegeten, dus we begrijpen nu een beetje hoe het moet. En vooral Huig weet nu wel de weg op de Chinese menukaart: in elk geval altijd een gerechtje meer bestellen dan het aantal mensen aan tafel. En ’s avonds vervangen de Chinesen de rijst door bier, maar wij kunnen ook best allebei ;-) Die hele lekkere eend, hebben we niet meer gevonden.

Wat een kermis maken ze er hier van: overal neonreclame, lawaai, tl-lampen, en blingbling. 

Volgende berichten »

Heel lang geleden heb ik eens een aflevering gezien van Bananesplit waarin Rene Froger in de veronderstelling is dat hij een bijeenkomst heeft met een Chinese platenmaatschappij. Ik weet na vanavond hoe Rene Froger zich toen heeft gevoeld.

Gisteren vertrokken we vanuit Shenzhen met de trein. We hadden al een dag eerder de trein kunnen nemen, ware het niet dat Shenzhen een heleboel treinstations heeft. Geen probleem, toen we daar achter kwamen (vraag niet hoe) namen we gewoon een taxi naar Shenzhen West. Maar NIEMAND spreekt hier Engels! Ook de taxi chauffeur niet. Huig probeert met tsjoeke tsjoeke toettoet geluiden een trein na te doen. En ik teken er op een kladblokje een kompas bij. Ondertussen rijdt onze vrolijke vriend rond. Gelukkig belt hij uiteindelijk iemand die Engels spreekt. Hèhè, hij begrijpt ons helemaal! Een kwartier later zijn we inderdaad bij een treinstation waar West op staat. Maar Huig heeft een heel goed richting gevoel en ik herken het ook als we eenmaal binnen zijn: we zijn nog steeds in hetzelfde treinstation: we zijn gewoon naar de ingang aan de westkant gebracht! Dus… een dag later dan gepland, halen we wél de trein bij het goeie station. Voortaan gebruiken we het kladblok om alles in het Chinees op te laten schrijven in het zeldzame geval dat we iemand vinden die Engels spreekt. Na 18 uur (ongeveer van Amsterdam naar Barcelona) worden we wakker op de hardsleeper die helemaal niet hard is. We hebben allebei lekker geslapen en als we naar buiten kijken, lijkt het Nederland wel: herfstkleuren en het regent. Dit heeft met vakantie echt helemaal niks meer te maken. Waar zijn we aan begonnen?!

Onze contactpersoon van de babystofjes fabriek komt ons om 15 uur ophalen in ons hotel in Hefei. Om 17 uur is hij er met nóg iemand die geen woord Engels spreekt, geen idee wat hij doet, heeft wel mooi pak aan. Wij dachten dat we naar zijn kantoor zouden gaan, dom natuurlijk. We gaan naar een restaurant. In een privé vergaderkamer boven nemen we plaats aan een grote ronde tafel. We hebben afgesproken gewoon af te wachten en alles te doen wat zij ook doen. Onder het genot van thee proberen wij een soort van gesprek te voeren: waar woon je, hoe lang werk je hier al, heb je kinderen, maar er worden geen vragen aan ons gesteld. Vreemd. Na een uur aan de thee komt er een hele delegatie Chinezen binnen. De directeur geeft ons een hand, de rest niet. Behalve onze agent spreekt niemand Engels. Op een ronde draaischijf wordt flink uitgepakt met erg lekker eten. De Chinees in Nederland heeft hier niets mee te maken. Naast het glimlachen is de enige communicatie die we hebben met de directeur: ‘Kaipee!’ Hij heft het glas bier en drinkt met twee handen, zijn pink onderop het glas. Wij spiegelen gewoon, maar niet goed genoeg, want hij drinkt het glas in één teug leeg. Wij ook dan maar. De hele tafel giechelt. De glazen worden meteen bijgeschonken en als iemand een slok wil nemen, herhaalt zich dit. Tot wij de directeur laten winnen. Ze gapen ons aan als wij met de stokjes proberen te eten. En die hepetitis b inenting hebben we gelukkig ook niet voor niets, want hoewel het rochelen en smakken gelukkig meevalt, eet iedereen met z’n stokjes gewoon van dezelfde borden die op de schijf voorbij draaien. Moeten we nou juist wel of niet eten op ons bord achterlaten? Onze gastheer schept met zijn stokjes onze borden gewoon elke keer weer vol.

De proefmodelletjes, tekeningen en onze vragenlijst blijven ongezien. We hebben heerlijk gegeten, maar geen enkel gesprek gevoerd. Uiteindelijk is het afgelopen. De hele delegatie loopt mee naar binnen in ons hotel. Ook de trap op. Wij begrijpen er niks van. Waar blijft Ralph Inbar? Ze komen toch niet naar onze kamer kijken? Grote bende natuurlijk en die backpacks zien er ook niet echt professioneel uit. Nee, gelukkig niet, ze gaan een andere kamer kijken en morgen halen ze ons om 9 uur op en worden we eerst naar het Hilton gebracht, want dit hotel is echt niet goed genoeg. En dan gaan we daarna naar de fabriek. Efficient zaken doen, hopen wij.

Iemand nog tips?

Volgende berichten »

Na Bali blijft het stil. Waar hangen die twee nou uit? Al drie weken komen er geen berichtjes meer op de site. Ze zouden toch naar China gaan?
We zijn ook in China, nou ja, we zijn op Lamma Island, vlak bij Hong Kong. Al ruim 2 weken. Ik heb een paar ideetjes voor babyproducten en die ben ik aan het uitwerken. Deze week gaan we echt China in om te kijken in een paar fabrieken of ze die dingetjes ook kunnen maken. Dan gaan we er een paar duizend bestellen en heb ik meteen wat te doen als we straks weer terug in Nederland zijn. Huig gaat dan gewoon weer aan het werk bij IBM en ik ga op internet babymeuk verkopen!
Wereldreis 005 Wereldreis 006 Wereldreis 026 Wereldreis 011

En Tibet dan? Tsja, daar was het nu waarschijnlijk heel erg mooi geweest (en heel erg koud), maar daar gaan we dan volgend jaar wel heen als we de volgende producten gaan laten maken!
Werken op Lamma

Kortom, even geen mooie foto’s, maar wel veel online, en ook dit is voor ons een heel bijzondere ervaring. Huig is druk de shipping mogelijkheden aan het uitzoeken en een website in elkaar aan het timmeren. Zelfs het subscriben op deze site werkt nu: jullie krijgen eindelijk mailtjes bij een nieuw bericht. En ondertussen is het ook nog wel een beetje vakantie hoor: Geen auto’s hier op Lamma, hotelletje met balkon en uitzicht op zee. Lekker weer, strandje en visrestaurants. Over 2 weken komen Martine en Rene en vliegen we vanuit Shanghai naar Manilla, waar de echte vakantie zich met duiken, zon, zee en strand op de Filipijnen weer in volle gang gaat voortzetten.

Volgende berichten »

Wereldreis 240 Gladgeschoren staan we om kwart over zes ’s morgens voor Chunking Mansions, de goedkoopste hotelflat die er in Hong Kong (Kowloon) bestaat. Met de taxi gaan we vanaf daar naar het Grand Hyatt hotel, een van de sjiekste hotels ter wereld… Daar worden we begeleid naar de dressroom, waar ze ons in pak en japon hijsen, compleet met blingbling. De stropdas gaat niet in een keer goed. Het is ook al vier maanden geleden dat Huig er voor het laatst eentje omknoopte. Dan de make-up en het haar. Ik hoopte dat ze er bij mij de schaar in zouden zetten, maar helaas was dat niet het geval. En dan vol hoge verwachtingen opgedirkt de Grand Ballroom in.

Vandaag zijn we filmsterren in Largo Winch the Movie, een Franse film met Kristin Scott Thomas (van The English Patient) in de hoofdrol. Wij zijn shareholders tijdens een belangrijke vergadering. Veelbelovend is de tafel gedekt met borden met gouden randjes en opgepoetste wijnglazen. Grote helium ballonnen worden als lampen aan het plafond gehangen, mannetjes rennen rond met een toolset om hun middel waar Bob de Bouwer nog jaloers op wordt, meiden met papieren op een clipbord praten door walkie talkies, en visagistes staan met poederkwasten te zwaaien. Alles is precies zoals je het in je filmsterren fantasie voorstelt.

Wereldreis 248 En dan begint het: een jongen roept Take zoveel en kleppert met het klepperding in beeld. Silence! Wij zitten rechtop en staren naar het podium waar de camera’s op gericht zijn. Camera Rolling! … Action! Kristin zegt een zin en draait zich om naar een groen scherm, waar iets spannends te zien zou zijn, maar dat moeten wij ons als acteurs verbeelden: op het groene scherm is nu nog niets te zien. En CUT! Dat was het. Nu wordt er weer een half uur rondgesjouwd met camera’s, tissues om glimneuzen weg te werken, en lichtballonnen. Take nog een keer! Weer dezelfde zin, andere camerahoek. Huig zit nog een beetje prominent midden in het gangpad van de zaal, maar ik zit in een hoek waarvan ik zelf in kan schatten dat de overview groothoek camera die zelfs niet gaat halen. De Chinezen bij mij aan tafel spreken geen Engels, maar nemen hun rol bloedserieus. Zelfs als Kristin voor de honderste keer haar zin zegt, zitten ze nog vol afgrijzen naar het groene scherm te kijken. De gouden bordjes blijven leeg, een kleffe hamburger krijgen we, water en huzarensalade als lunch.

Wat een baan! Een bakkie koffie kan er zelfs niet af en natuurlijk blijven de wijnglazen en het decor buffet onaangeroerd. Na 12 uur hangen de vierhonderd shareholders uitgedroogd met uitgelopen make-up aan tafel. Er worden druk foto’s gemaakt van de setting om morgen met dezelfde shooting verder te gaan. Tegen die tijd zijn wij gelukkig weer gewoon onszelf en met 1600 HK dollar cash in de zak en een filmsterren illusie armer gaan we dan maar de kroeg in.

Wereldreis 263 Wereldreis 259 Wereldreis 251 Wereldreis 243

Een week later wordt Huig nog gebeld door het buro wat ons gestrikt had voor deze actie: We hebben je nodig voor een reshoot! WAT??? Ze hebben meer dan twaalf uur gedaan over drie minuten film en nu moet het nog OPNIEUW??? En in november gaan we casten voor de shooting van de nieuwe Batman! … He wat jammer, dan zijn wij niet meer in Hong Kong…

Volgende berichten »

molamola Voor sommige dingen moet je gewoon ontzettend veel geluk hebben. Er zijn mensen die duizend duiken maken en er nooit eentje zien en er zijn mensen die de mola mola zien tijdens hun 11e duik! ikke ;-) Dit plaatje zegt genoeg. Niet ons eigen kiekje, maar zo dicht bij zagen we haar wel voorbij zwemmen. Ze maakte nog een ere rondje om ons heen en verdween toen weer de diepte in.

De mola mola, ofwel sunfish, komt maar op een paar plekken in de wereld voor en alleen in het goede seizoen. Wetenschappers weten nog weinig af van deze enorme ronde vis, die zich voortbeweegt door met haar vinnen boven en onderop in tegengestelde richting te bewegen en die stuurt met haar roer aan de achterkant. Hoe ze zich voortplanten bijvoorbeeld is een raadsel. Ze komen soms met het koude water mee naar boven, dat weten de kenners wel. En wij waren op het eiland bij Bali: Nusa Penida, waar een duikschool precies wist hoe laat en waar het koude water met het tij wat hoger komt. Maar dan nog: geen garantie natuurlijk.

Meteen toen we afzakten maakte onze gids het haai-gebaar. Voor mij was de duik al helemaal bijzonder: de eerste haai! Even later op zo’n 25 meter voelden we het koude water stromen. En Huig zag haar als eerste. Ik dacht dat het een walvis was: zo groot! Met z’n drieen juichten we onder water en de rest van de duik (we hadden nog 40 minuten te gaan) maakte het allemaal niet meer uit: we hebben de mola mola gezien!

Volgende berichten »


Warning: fsockopen() [
function.fsockopen]: php_network_getaddresses: getaddrinfo failed: Name or service not known in /home/vhosts/huigenhannekeopreis.nl/httpdocs/wp-content/plugins/wp-shortstat/wp-shortstat.php on line 128

Warning: fsockopen() [function.fsockopen]: unable to connect to udp://whois.happyarts.net:8000 (php_network_getaddresses: getaddrinfo failed: Name or service not known) in /home/vhosts/huigenhannekeopreis.nl/httpdocs/wp-content/plugins/wp-shortstat/wp-shortstat.php on line 128

Warning: stream_set_timeout(): supplied argument is not a valid stream resource in /home/vhosts/huigenhannekeopreis.nl/httpdocs/wp-content/plugins/wp-shortstat/wp-shortstat.php on line 129